-
Read more: Կարօտցած Եմ Քեզ՝ Մայրենի…
Մեզմէ անոնք, որոնք գիր-գրականութեամբ կը զբաղին ու օրուան հացին եւ շնչած օդին չափ կը կարեւորեն ու կը զգան հայերէնի պակասը, երբ պարագաներու բերումով, կը հեռանան հայատրոփ իրենց միջավայրէն, մայրենի լեզուի քնարերգութենէն ու հնչեղ երաժշտականութենէն: Եւ այդ սիրտ ճմլող պահերը յաճախ կը զուգադիպին այդ տագնապումներուն, երբ դէմ դիմաց կը գտնուինք սփիւռքահայու չյագեցող, շեշտուած թափառաշրջիկի ու աշխարհաքաղաքացիի…
-
Read more: Վտանգուած Ժառանգութիւն Եւ Յիշողութիւն
Լուսանկարում օրեր առաջ փրկուած ականաւոր պատմաբան ու հնագէտ Գէորգ Տիրացեանի շուրջ 500 միաւորից բաղկացած լուսանկարչական արխիւն է: Այն փրկուեց շատ պատահականօրէն, երբ ինչ որ մէկը որոշել էր ազատուել յիշողութեան այդ «բեռից» եւ ողջ լուսանկարչական արխիւը նետել էր յարակից աղբարկղ: Երջանիկ պատահականութեամբ այդ նոյն աղբարկղը քրքրող անօթեւան մէկը, տեսնելով այս լուսանկարները, որոշում է այն իրացնել Վերնիսաժում,…
-
Read more: Թիւ Եւ Հաւաքական Անուն
Մեր գրեթէ բոլոր գրողներուն մէջ տարածուած է հաւաքական անունները յոգնակի նկատելու թիւրիմացութիւնը. ստորեւ տեսնենք օրինակ մը «Արարատ»-էն: ***«Սփիւռքահայ երիտասարդներուն կը ներկայացնենք նմուշ մը իրենց տարեկից, այն հսկայ փաղանգէն, որոնք “ոչ միայն բանիւ, այլ գործիւ” մեկնեցան առաջնագիծ՝ պաշտպանելու իրենց հայրենիքը»: Այս նախադասութեան հաւաքական անունն է փաղանգ-ը, որ յունարէն կը նշանակէ զինուորներու խումբ, իսկ ներկայիս կը նշանակէ մարդկային որեւէ խումբ: Բառիս այս…
-
Read more: Ի Խնդիր Հայ Լեզուին Պահպանման(Մշակոյթի Ամսուան Առթիւ) Ներկայիս աշխարհի մէջ մօտաւորապէս 2800 տարբեր լեզուներ կան: Անոնց մէջ հայերէնը ամէնէն հիներէն մէկն է: Անկասկած մեր ազգային գոյութեան հարցին մէջ հիմնական դեր ունեցած է հայ գիրն ու լեզուն: Ո՛չ ոք կրնայ հերքել պատմական այն իրողութիւնը, որ առանց սեփական այբուբենի գուցէ հայ մշակոյթը դժուար թէ կարենար գոյատեւել, քանի որ ազգի մը ինքնութեան…
-
Read more: ՀԱՅԵՐԷՆԸ ՄԻԱՅՆ ՔԵՐԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ ԵՒ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ ՉԷ1987-ին Քարէն Եփփէ Ազգային Ճեմարանի մէջ աշակերտական ուժերով սուրիահայ դպրոցի պատմութեան նուիրուած ցուցահանդէսի մը աշխատանքին վրայ էի: Պատրաստուած ուղեցոյց-հարցարանի մը առաջնորդութեամբ աշակերտ-աշակերտուհիները անսպասելի առատութեամբ նիւթեր կը դնէին խմբագիրներու սեղանին վրայ: Ինծի մօտեցաւ Արոյեանը,_ անունդ ինչպէս մոռցեր եմ, տղա՛յ,_ ու մեծ կապոց մը ինծի մեկնելով ըսաւ. _ Ասոնց նայեցէ՛ք, պարո՛ն: Թերահաւատութեամբ բացի կապոցը, որովհետեւ իմ բազմամեայ…






