Մեզմէ անոնք, որոնք գիր-գրականութեամբ կը զբաղին ու օրուան հացին եւ շնչած օդին չափ կը կարեւորեն ու կը զգան հայերէնի պակասը, երբ պարագաներու բերումով, կը հեռանան հայատրոփ իրենց միջավայրէն, մայրենի լեզուի քնարերգութենէն ու հնչեղ երաժշտականութենէն: Եւ այդ սիրտ ճմլող պահերը յաճախ կը զուգադիպին այդ տագնապումներուն, երբ դէմ դիմաց կը գտնուինք սփիւռքահայու…

   Մեր գրեթէ բոլոր գրողներուն մէջ  տարածուած է հաւաքական անունները յոգնակի նկատելու թիւրիմացութիւնը. ստորեւ տեսնենք օրինակ մը «Արարատ»-էն:             ***«Սփիւռքահայ երիտասարդներուն կը ներկայացնենք նմուշ մը իրենց տարեկից, այն հսկայ փաղանգէն, որոնք “ոչ միայն բանիւ, այլ գործիւ” մեկնեցան առաջնագիծ՝ պաշտպանելու իրենց  հայրենիքը»:             Այս նախադասութեան հաւաքական անունն է փաղանգ-ը, որ յունարէն կը նշանակէ զինուորներու խումբ, իսկ ներկայիս  կը նշանակէ   մարդկային…